سوی خیال خطا بهر غزا می رود

گفتم تو با منی دم ز درون می زنی

پس دل من از برون خیره چرا می رود

گفت که دل آن ماست رستم دستان ماست

هر طرفی کو رود بخت از آن سو رود

هیچ مگو هر طرف خواهد تا می رود

گه مثل آفتاب گنج زمین می شود