وصل جانان ، شرط و آدابی نداشت

بر سر یک سفره ، سیمرغ و مگس

هر کجا می شد جمال یار دید

صبحگاهان ، نامش از بلبل شنید

غمسرای عشق او ، بابی نداشت

چون دل من ، بارگاهش ، روز و شب

جار می زد : هر که ام کردی طلب!