ای امان از این حطام دنیوی! (۵)

تا که آخر ، گم کنی پایاب را (۴)

از سر خود ، بگذرانی آب را

غرقه در غرقاب نفس خود شوی

گر بخواهی تا که بر ساحل رسی

در کمال عافیت ، منزل رسی

هرچه مالت بیش ، بارت بیش تر