کن نگه ، غم با دل سنگت چه کرد؟

گر که دیواری ز زر برمی کشی

تا بدان مامن نمایی دلخوشی

زر ، پناهت نیست چون غم رخنه کرد

دلبرت در بر ولی غم ، بر در است

تن در آسایش ولی جان ، مضطر است

انگبین گر می خوری ، آخر چه سود