« می » نه بر آلام تو مرهم بود (۷)

انگبین گر می خوری ، آخر چه سود

بغض اگر راه گلویت بسته بود

« می » اگر نوشی و ساقی ، غم بود

وقت مستی ، چون بگریی زار زار

می رها کن ، مایه شادی بیار

با دلی خوش ، نان جو گر می خوری