با دلی خوش ، نان جو گر می خوری

« می » نه بر آلام تو مرهم بود (۷)

وقت مستی ، چون بگریی زار زار

می رها کن ، مایه شادی بیار

لذتی از زندگانی می بری

گر کباب ، آغشته با خون جگر

حرص دنیا از چه خوردی این قدر؟