بخت من خوابید و از اسب اوفتاد

چون ندارم با تو من قصد ستیز

گول اگر خوردم ، نه از فن تو بود

از سر غفلت ، فلک ، عقلم ربود

بخت تو بنشست بر اسب مراد

گرچه بردی جمله اموال من

من نمی گویم تو هستی راهزن