مهل ندادی که عذر خویش بگویم

منبت آن شهره نوبهار نه این بود

شحنه شد آن دزد من ببست دو دستم

سایسی و عدل شهریار نه این بود

خوی چو تو کوه باوقار نه این بود

می رسدم بوی خون ز گفت درشتش

رایحه ناف مشکبار نه این بود