منبر وعظی ز چوب تاک داشت

هر که با او همدل اما از قیاس (۱)

بود سجاده نشینی با وقار

خم نشینش کرد دست روزگار (۲)

پا به خاک و ریشه در افلاک داشت

جام جان را یافت در آن باده ریخت

جرعه ای هم بر تن سجاده ریخت