نعمت لایعقلی آسودگیست (۳)

آدمی ، طبعش به مستی مایلست

چون که شد سرخوش ، ز دنیا غافلست

تا که در خوابی ، غم دنیات نیست

وقت مستی ، صورت دنیا خوشست

دلربا و دلپذیر و دلکشست

چهره دنیا به هشیاری مبین