این نوا با آفتاب آید برون !

فن بنده نوعی از رامشگریست... (۴)

چون نوازم ساز خود در نیم شب

بشنوی فردا صدایش ، ای عجب !

دم به دم هم شدتش گردد فزون !

بس که جانسوزست بانگ ساز من

می نشیند بر دل هر مرد و زن