آنچه شور زندگانی داشتیم

دل ، برای غصه اصلا جا نداشت (۲)

در دل ما جز غم جانان نبود

دردی ار دل داشت ، بی درمان نبود

در گذار عمر جا بگذاشتیم

سفره مان پر بود از عشق و امید

تا که کم کم نوبت پیری رسید