بر حدیث عشق ، رنگ خون زدند

در گذار عمر جا بگذاشتیم

سفره مان پر بود از عشق و امید

تا که کم کم نوبت پیری رسید

آتشی در خرمن مجنون زدند

مرگ تدریجی است پیری ای عزیز

زین مصیبت لااقل اشکی بریز