خروش و ولوله در جان عاشقان افتاد

شبی که بار امانت از آسمان افتاد (۱)

به بام بخت ، مرا ، یک دو پله فاصله بود

به گردشی که فلک کرد ، نردبان افتاد!

برون شدم ز عدم تا روم به منزل دوست