برون شدم ز عدم تا روم به منزل دوست

خروش و ولوله در جان عاشقان افتاد

به بام بخت ، مرا ، یک دو پله فاصله بود

به گردشی که فلک کرد ، نردبان افتاد!

ندانم از چه گذارم براین جهان افتاد؟

قرار « رحمت » ما می نوشت کاتب دهر

ز رشحه قلمش ، نقطه ای بر آن افتاد