شب وصال ، نسیمش به بادبان افتاد

قرار « رحمت » ما می نوشت کاتب دهر

ز رشحه قلمش ، نقطه ای بر آن افتاد

به روز هجر ، به لنگر نشست کشتی عمر

فریب صحبت ابلیس را چرا خوردم؟

فرشته بود و به صدقش مرا گمان افتاد!

به عشوه ای که جهانت دهد ، نلغزد پای