که آدم از سر لغزش ، از آسمان افتاد

فریب صحبت ابلیس را چرا خوردم؟

فرشته بود و به صدقش مرا گمان افتاد!

به عشوه ای که جهانت دهد ، نلغزد پای

به کوی دوست ،خبر از وجود خویشم نیست

چو قطره ای که به دریای بیکران افتاد

همیشه دلبر ما ،حال « سالکان » پرسید