به کوی دوست ،خبر از وجود خویشم نیست

فرشته بود و به صدقش مرا گمان افتاد!

به عشوه ای که جهانت دهد ، نلغزد پای

که آدم از سر لغزش ، از آسمان افتاد

چو قطره ای که به دریای بیکران افتاد

همیشه دلبر ما ،حال « سالکان » پرسید

چه شد ،به دور من این رسم از میان افتاد؟