نماز شام برفتم به سوی طرفه رومی

چو لقمه کردم خود را مرا چو عشق گلو شد

سبو به دست دویدم به جویبار معانی

که آب گشت سبویم چو آب جان به سبو شد

چو دید بر در خویشم ز بام زود فروشد

سر از دریچه برون کرد چو شعله های منور

که بام و خانه و بنده به جملگی همه او شد