هزار ظلم رسیده ز عقل گشت رهیده

شدم ز عشق به جایی که عشق نیز نداند

رسید کار به جایی که عقل خیره بماند

چو عقل بسته شد این جا بگو کیش برهاند

دلا مگر که تو مستی که دل به عقل ببستی

که او نشست نیابد تو را کجا بنشاند