چو عشق با تو نباشد به روزنش نرساند

متاع عقل نشانست و عشق روح فشانست

که عشق وقت نظاره نثار جان بفشاند

هزار جان و دل و عقل گر به هم تو ببندی

به روی بت نرسی تو مگر به دام دو زلفش

ولیک کوشش می کن که کوششت بپزاند

چو باز چشم تو را بست دست اوست گشایش