ولی به هر سر کویی تو را چو کبک دواند

به روی بت نرسی تو مگر به دام دو زلفش

ولیک کوشش می کن که کوششت بپزاند

چو باز چشم تو را بست دست اوست گشایش

هر آنک بالش دارد ز آستان عنایت

غلام خفتن اویم که هیچ خفته نماند

میانه گیرد آهو میانه دل شیری