غمت که کاهش تن شد نه در تنست نه بیرون

مگوی تلخ سخن ها به روی ما که نشاید

بیار آن سخنانی که هر یکیست چو جانی

نهان مکن تو در این شب چراغ را که نشاید

غم آتشیست نه در جا مگو کجا که نشاید

دلم ز عالم بی چون خیالت از دل از آن سو

میان این دو مسافر مکن جدا که نشاید