مبند آن در خانه به صوفیان نظری کن

غم آتشیست نه در جا مگو کجا که نشاید

دلم ز عالم بی چون خیالت از دل از آن سو

میان این دو مسافر مکن جدا که نشاید

مخور به رنج به تنها بگو صلا که نشاید

دلا بخسب ز فکرت که فکر دام دل آمد

مرو بجز که مجرد بر خدا که نشاید