که نامت را نگهدارد به دوران

به لب از غصه ، اخمی آید او را

***

ترا هجوی نمودم باب « دندان »!

اگر « ایرج » شنیدی این سخن را

بسی احسنت گفتی طبع من را

مزاحی با مزاجت گر که کردم