تو جان جان جهانی و نام تو عشق است

چو خون که در تن آهوست مشک بو گردد

رونده ای که سوی بی سوییش ره دادی

کجا چو خاطر گمراه سو به سو گردد

هر آنک از تو پری یافت بر علو گردد

خمش که هر کی دهانش ز عشق شیرین شد

روا نباشد کو گرد گفت و گو گردد