شبنمی از یم نورش به گل جان بچکید

برنشان گهر عشق دلم مایل شد

جان بر آمد به تماشای رخ جانانم

به مقامی زکرامات خدا نایل شد

ذی شعور آمد از آن جان ودگر عاقل شد

هرکه غافل شد از این مایه ی ظلمت شکنش

تار ظلمت بتنیدش به تن و جاهل شد