هرکه غافل شد از این مایه ی ظلمت شکنش

به مقامی زکرامات خدا نایل شد

شبنمی از یم نورش به گل جان بچکید

ذی شعور آمد از آن جان ودگر عاقل شد

تار ظلمت بتنیدش به تن و جاهل شد

دولت عشقش ازآیینه ی بختم تابید

برقدومش دل ویرانه ی من قابل شد