درهیاهوی زمستان جهان از دلبرم

با سر انگشت طبیعت، پیش رویم وانمود

آنچه دل در باد غفلت داده بود از دست خود

اندر آیین بهاران اینچنین پیدا نمود

این دلم را عشوه ای، چون بلبل شیدا نمود

هان! برون افتد به محشر از پس هر پرده ای

آنچه الیار اندر این دنیا به دل اخفا نمود