کینه ها چون برف بهمن می نشیند بام دل

برخدا بسپرده ام دل در دل طوفان غم

گر چه هردم آورد هیجا، همی گردان غم

تا بسازد سینه ام را عرصه ی جولان غم

عمری اندر دام ظلمت، دربیابان ضلال

سینه ام شد چون سپر، آماج هر پیکان غم