تا بسازد سینه ام را عرصه ی جولان غم

برخدا بسپرده ام دل در دل طوفان غم

گر چه هردم آورد هیجا، همی گردان غم

کینه ها چون برف بهمن می نشیند بام دل

عمری اندر دام ظلمت، دربیابان ضلال

سینه ام شد چون سپر، آماج هر پیکان غم

می دمد ابلیس هر دم بر دل از باد هوس