عمری اندر دام ظلمت، دربیابان ضلال

گر چه هردم آورد هیجا، همی گردان غم

کینه ها چون برف بهمن می نشیند بام دل

تا بسازد سینه ام را عرصه ی جولان غم

سینه ام شد چون سپر، آماج هر پیکان غم

می دمد ابلیس هر دم بر دل از باد هوس

تامزین سازد اندر چشم دل، ایوان غم