ز غیب سازد نه از پستی و علا سازد

مثل شدست که انگور خور ز باغ مپرس

که حق ز سنگ دو صد چشمه رضا سازد

درون سنگ بجویی ز آب اثر نبود

ز بی چگونه و چون آمد این چگونه و چون

که صد هزار بلی گو خود از او لا سازد

دو جوی نور نگر از دو پیه پاره روان