که ای دلداده! دل واکن؛ خدا آمد خدا آمد

شبی اندر سرمستی مرا بر جان ندا آمد

دری از آسمان وا شد دلم سجاده بر جان شد

مرا جانی دگر گویی، به سوی تن فرا آمد

زمین وآسمان گویی به آنی طور سینا شد