مرا عین الیقین آمد؛ دلم نورانی از نورش

مرا جانی دگر گویی، به سوی تن فرا آمد

زمین وآسمان گویی به آنی طور سینا شد

چو جان در وادی ایمان، به برقی مبتلا آمد

بسان قلب پیغمبر، چو از غار حرا آمد

عروس عشق جانان چون، مزین شد به غمازی

مرا این سینه بر رویش، چو طاق سرسرا آمد