آبادی میخانه را، فرمان شاه آمد شبی

بر منظری از چشم دل سیمای ماه آمد شبی

در کنجی از زندان تن، دل چون گلی پژمرده بود

زآن، در دل میخانه هم، از خمره آه آمد شبی

اندر زنخدانش چهی، سر چشمه ی میخانه بود