زآن، در دل میخانه هم، از خمره آه آمد شبی

بر منظری از چشم دل سیمای ماه آمد شبی

آبادی میخانه را، فرمان شاه آمد شبی

در کنجی از زندان تن، دل چون گلی پژمرده بود

اندر زنخدانش چهی، سر چشمه ی میخانه بود

آب حیاتی بر دلم، زآن قعر چاه آمد شبی

سیمای نور افشان او، طومار شب را بردرید