سیمای نور افشان او، طومار شب را بردرید

زآن، در دل میخانه هم، از خمره آه آمد شبی

اندر زنخدانش چهی، سر چشمه ی میخانه بود

آب حیاتی بر دلم، زآن قعر چاه آمد شبی

ظلمت سرای جان من، همچون پگاه آمد شبی

دل در فراقش غافل وعصیانگری بیگانه بود

از آن خم ابروی او، دل سر به راه آمد شبی