ظلمت سرای جان من، همچون پگاه آمد شبی

اندر زنخدانش چهی، سر چشمه ی میخانه بود

آب حیاتی بر دلم، زآن قعر چاه آمد شبی

سیمای نور افشان او، طومار شب را بردرید

دل در فراقش غافل وعصیانگری بیگانه بود

از آن خم ابروی او، دل سر به راه آمد شبی

برگاه نخچیر دلم، آمد خدنگی زد بر او