جان من اندرونش از دل کلاله دارد

حسی به دستم آمد چون آدم نخستین

می مالد او گلم را، در دست ماله دارد

هر پرچمی برآید از عشق بی دریغش

جان خود ار بخواهد سازد شبی می آلود

باید بشوید از دل، هر کس زباله دارد

هر گل به باغ وبستان دارد نشان جانان