لب حسرت بگزد بلبل سرگشته ی جانم

دلش از کف برود چون سر و سامان تو بیند

رونق از گلکده افتد برود جلوه ی نازش

بلبل ار هم قدری رونق بستان تو بیند

گر وی آن صورت محبوبه به دامان تو بیند

بشکند هرچه نمکدان بود اندر دل عالم

روزی ار جان، نمک ناب نمکدان تو بیند