بشکند هرچه نمکدان بود اندر دل عالم

بلبل ار هم قدری رونق بستان تو بیند

لب حسرت بگزد بلبل سرگشته ی جانم

گر وی آن صورت محبوبه به دامان تو بیند

روزی ار جان، نمک ناب نمکدان تو بیند

می رود دل زدلم در پی پیمانه ی عشقت

آتشی گر به خود از آتش ایمان تو بیند