می رود دل زدلم در پی پیمانه ی عشقت

گر وی آن صورت محبوبه به دامان تو بیند

بشکند هرچه نمکدان بود اندر دل عالم

روزی ار جان، نمک ناب نمکدان تو بیند

آتشی گر به خود از آتش ایمان تو بیند

نم امید تراود به دلم از در شوقت

گر نشانی زگل اندر مه آبان تو بیند