آتشی گر به خود از آتش ایمان تو بیند

بشکند هرچه نمکدان بود اندر دل عالم

روزی ار جان، نمک ناب نمکدان تو بیند

می رود دل زدلم در پی پیمانه ی عشقت

نم امید تراود به دلم از در شوقت

گر نشانی زگل اندر مه آبان تو بیند

قطره بالد به خود اندر گذر از ابر کبودی