جان او خالی از آن هیمنه ی باد جهان

قامتش سر به فلک ساید از اندیشه ی عشق

او در اندیشه بود ذروه ی اوتاد جهان

چون وجودش زکرامت بود آیینه ی مهر

گوی عشق از دل دریای علی درکف او

از همین است که شد شهره ی فرزاد جهان

کرده حیرانم از این شیوه ی جانبازی خود