او زدود از رخ دین لکه ی تزویر و ریا

کاو به تعلیم شهادت بود استاد جهان

او چنان شکر حلوای شهادت بچشید

گوئی آمد به کفش از کف قناد جهان

خوش نیامد به مذاق گو بیداد جهان

ناف ظلمت بدرید او به دم خنجر خون

تا که ترسیم کند چهره ی آباد جهان