جام تقوی به کف و در سرش اندیشه ی نو

خوش نیامد به مذاق گو بیداد جهان

ناف ظلمت بدرید او به دم خنجر خون

تا که ترسیم کند چهره ی آباد جهان

بر لبش جاری از آن چشمه ی اوراد جهان

جان خود بر دل طوفان دیانت بسپرد

تا به غرقاب جهالت برسد داد جهان