بر لبش جاری از آن چشمه ی اوراد جهان

ناف ظلمت بدرید او به دم خنجر خون

تا که ترسیم کند چهره ی آباد جهان

جام تقوی به کف و در سرش اندیشه ی نو

جان خود بر دل طوفان دیانت بسپرد

تا به غرقاب جهالت برسد داد جهان

گرد غم گر چه غروبش سر عالم بنشاند