جان خود بر دل طوفان دیانت بسپرد

تا که ترسیم کند چهره ی آباد جهان

جام تقوی به کف و در سرش اندیشه ی نو

بر لبش جاری از آن چشمه ی اوراد جهان

تا به غرقاب جهالت برسد داد جهان

گرد غم گر چه غروبش سر عالم بنشاند

تابناک از شرفش این دل ناشاد جهان