گرد غم گر چه غروبش سر عالم بنشاند

بر لبش جاری از آن چشمه ی اوراد جهان

جان خود بر دل طوفان دیانت بسپرد

تا به غرقاب جهالت برسد داد جهان

تابناک از شرفش این دل ناشاد جهان

گشته حیران قلم اندر کف الیار کنون

چون کند وصف کرامات شه راد جهان